رژیم مخصوص بوکسورها

ورزشکاران حرفه ای،عمدتا سراغ غذاهای چرب نمی روند و همواره مراقب تغذیه خود می‌باشند. 

میوه ها و سبزیجات باید همیشه در وعده های غذایی ورزشکاران وجود داشته باشد،زیرا به خوبی بدن را پاکسازی می‌کند و عضلات را سر حال نگه می‌دارد. 

مصرف آب فراوان حتی بین تمرین به شدت توصیه می‌شود چون حدود ۷۰ درصد از عضلات بدن از آب تشکیل شده است و بایستی مرتب آب رسانی شوند.

آب میوه ها نیز بایستی در برنامه تغذیه ورزشکاران حرفه ای،خصوصا بوکسورها وجود داشته باشند،چون مثل مولتی ویتامین بوده و انرژی بخش هستند.

قبل از مسابقه،گوشت سیخ زده و ترجیحا بدون چربی خیلی کارایی دارد و به ورزشکار توان خوبی برای ورود به میدان مسابقه می‌بخشد. 

تنظیم رژیم غذایی برای هر ورزشکار،بایستی متناسب با شرایط آن ورزشکار باشد و هر دو نفر هرگز نمی‌توانند یک رژیم را داشته باشند.

مصرف قند و نمک نیز بایستی در برنامه ی غذایی ورزشکاران کنترل شود،زیرا مصرف بیش از حد آن ها،باعث کاهش عملکرد ورزشکاران می‌شود.

 

اهمیت دویدن در ورزش بوکس

 

از زمان گذشته تا به امروز،دویدن جز تمرینات اصلی بوکسورها بوده است.

از زمان محمدعلی و تایسون،و حتی قبل تر زمان جک دمپسی و بازم عقب تر.

دویدن به خودی خود یک بدنسازی نیز می‌باشد.

درست است که فشار اصلی بر روی پاها قرار دارد‌،اما عملا تمام بدن هنگام‌ دویدن درگیر است.

دویدن های استقامتی و سرعتی،باعث افزایش نفس،افزایش استقامت و حتی افزایش قدرت عضلات بوکسور ها می‌شود.

امروزه تمامی بوکسورهای قدر جهان،در کنار تمرینات بوکس و‌ تمرینات با وزنه،به صورت روزانه تمرینات هوازی و دویدن خود را دارند.

نزدیک مسابقه،بر روی‌ دو های سرعتی بیشتر تاکید می‌شود،چرا که باعث افزایش نفس بوکسور و‌ افزایش توان انفجاری و همچنین استقامت بوکسور در‌ راند های بالا می‌شود. 

قطعا بوکسوری که تمرینات دویدن را حذف کرده باشد،هنگام مبارزه با یک حریف قدر،تفاوت‌ را احساس خواهد‌ کرد.

بوکسورهای مثل آنتونی جاشوا،کانلو آلوارز،و خیلی بوکسورهای طراز اول جهان،همواره تمرینات دویدن خود را حفظ کرده اند.

آرش ماپار